Elita nie szuka winnych

Elity się nie kończą.
Kończą się tylko bajki dla zawistnych.

Kiedy ktoś wrzuca szyderczy obrazek o tym, że programista zaraz będzie błagał o kurs glazurnika, zwykle nie opisuje rynku. Opisuje własny kompleks. W Polsce dalej najlepiej radzą sobie ci, którzy potrafią myśleć, budować i brać odpowiedzialność za wynik. Czyli dokładnie ci, których tak bardzo boli cudza kompetencja.

Nie, programiści nie spadli z piedestału.

Zmieniły się narzędzia. Nie zmieniła się jedna rzecz: gospodarka nadal nagradza ludzi, którzy umieją rozwiązywać trudne problemy szybciej niż reszta.

0% sensu ma opowieść, że klawiatura nagle przestała mieć wartość.

100% przewidywalne jest to, że najsilniej szydzą ci, którzy niczego porównywalnego nie zbudowali.

∞ razy łatwiej drwić z elity niż do niej doskoczyć.

Programista w Polsce nadal należy do elity, bo:

Myśli systemowo. Widzi zależności, optymalizuje chaos i dowozi rozwiązania, których inni nawet nie potrafią dobrze opisać.
Pracuje globalnie. Konkurencją nie jest lokalny maruda z memem, tylko rynek, który płaci za realną sprawczość.
Uczy się bez końca. Jeśli AI przyspiesza pracę, to dla dobrego specjalisty jest dźwignią, nie wyrokiem.
Tworzy wartość skali. Jedna dobra decyzja techniczna potrafi przesunąć biznes bardziej niż sto lamentów o "końcu eldorado".

A autorzy takich narracji zwykle robią jedno:

Myślą życzeniowo. Skoro nie umieją wejść na poziom, chętnie ogłoszą, że poziom nie istnieje.
Myślą resentymentem. Cudzy status bardziej ich drażni, niż własna przeciętność mobilizuje.
Myślą zastępczo. Zamiast zbudować kompetencje, budują memy o tym, że komuś "się należy zjazd".
Myślą za krótko. Nie widzą, że technologia nie likwiduje elity. Ona tylko zmienia język, którym elita mówi.